http://www.ictnews.ir/
http://ictnews.ir
آرشیوی
بررسی سری ولفنشتاین و نگاه نزدیک به The New Order
بررسی سری ولفنشتاین و نگاه نزدیک به The New Order

سری ولفنشتاین قدمت بسیار بالایی دارد. در ادامه تنها با چند عدد و رقم متوجه می‌شوید که این بازی را تمامی نسل‌ها بازی کرده‌اند و قطعا از آن خاطراتی دارند

سری ولفنشتاین قدمت بسیار بالایی دارد. در ادامه تنها با چند عدد و رقم متوجه می‌شوید که این بازی را تمامی نسل‌ها بازی کرده‌اند و قطعا از آن خاطراتی دارند؛ از نسخه‌های اولیه گرفته تا ولفنشتاین سه‌بعدی که دنیای بازی‌های ویدئویی را وارد فاز جدیدی کرد، تا The New Order که آخرین ساخته در این سری محسوب می‌شود. البته شاید کمپانی‌هایی مانند اکتیویژن که کاری جز نابود کردن بازی‌ها بلد نیستند، در این ميان اندکی کارنامه بازی را سیاه کردند ولی به‌طور کلی، ولفنشتاین همیشه یک بازی مطلوب و شایسته بوده است. در اصل، اولین ولفنشتاین با نام Castle Wolfenstein در سال 1981 توسط استودیوMuse Software ساخته شد و برای پلتفرم‌های مطرح آن زمان مانند کومودور 64، اپل II، آتاری 400 و 800 و همچنین سیستم‌عامل داس منتشر شدند. سه سال بعد همBeyond Caslte Wolfenstein در سال 1984 برای سیستم‌عامل‌ها و پلتفرم‌های مشابه ساخته و به بازار عرضه شد. اما یک چیز جالب در مورد این دو بازی وجود دارد. همه ما ولفنشتاین را با نامid Spftware، جان کارمک و جان رومرو و البته سبک اول شخص می‌شناسیم. در دو عنوانی که نام بردیم هیچ‌کدام از این اسامی وجود نداشتند؛ یعنی نه بازی سبک شوتر اول شخص داشت و نه جان کارمک و جان رومرو طراحان و خالقان آن بودند. پس از نزدیک به یک دهه، بازی به دست id Software رسید و در نهايت ولفنشتاین سه‌بعدی ساخته شد؛ عنوانی انقلابی که پایه‌های سبک شوتر اول شخص را بنیان نهاد.
پس از چند سال «بازگشت به قلعه ولفنشتاین» به‌وسيله چند استودیو ساخته و در سال 2001 منتشر شد و البته لقب یکی از بهترین بازی‌های سال را هم از آن خود کرد. نسخه‌های پی‌سی بازی بسیار قوی کار شده بودند، در حالی که نسخه‌های کنسولی چندان جالب توجه نبودند، اما به هر حال داستان قوی به همراه گیم‌پلی طولانی و مفرح از ویژگی‌های مثبت بازی بودند.
نسخه اصلی بعدی در این سری موکول شد به هشت سال بعد و در سال 2009 توسط همان استودیوهای قدیمی اما با مدیریت سطح پایین اکتیویژن پیگیری و منتشر شد. بازی از همه لحاظ دچار افت سنگینی شده بود و عنوانی نبود که یک طرفدار قدیمی این بازی از انجام دادن آن لذت ببرد و به آن افتخار کند. اما پس از این اتفاقات، اکتیویژن این بازی را رها کرد. از نگاه این کمپانی، از سال 2009 به بعد تنها Call of Duty يك بازی‌ بود که ارزش سرمایه‌گذاری و وقت گذاشتن داشته باشد و باقی عناوین کم‌کم به‌حاشیه رفتند.
Id Software از همان ابتدا در سال 1991 که تاسیس شده بود تا سال 2009 به‌صورت مستقل فعالیت می‌کرد، اما پس از آن زمانی که ZeniMac Media پیشنهادی وسوسه‌کننده به این کمپانی داد، روسای آن نتوانستند پیشنهاد را رد کنند. در حقیقت id Software آن روزها حال و روز خوشی هم نداشت، پس هیچ‌چیز بهتر از پیدا کردن یک کمپانی مادر بزرگ نیست که هزینه‌های‌شان را تامین کند. گرچه این روزها این استودیو در حال ساخت بازی جدید از سری DOOM است، اما با خریداری شدن استودیو توسط کمپانی زنیمکس، تمامی IPهای متعلق به استودیو به تصاحب کمپانی مادر در آمدند و ساخت آخرین نسخه از ولفنشتاین با نام The New Order هم به یکی دیگر از استودیوهای تحت تملک زنیمکس سپرده شد که در کار ساخت آن از تمام توان خود بهره بردند. در شماره‌های پیشین گفته شده بود که استودیو ماشین‌گیمز، متشکل از افراد باسابقه‌ای است که در ساخت بازی‌هایی چون ریدیک وThe Darkness نقش داشته‌اند.
در Wolfenstein: The New Order همه‌چیز تغییر کرده در حالی که مقصد به سوی بهتر شدن بوده و در اغلب موارد هم تیم کارگردانی و نویسندگان بازی در کارشان موفق بوده‌اند. تقریبا این نسخه نگاهی دوباره به سری اما از منظر دید متفاوتی بوده که در عین وفاداری به تمامی ویژگی‌های اصیل بازی، امکانات جدید هم به آن اضافه کرده تا تنها یک بازسازی کلی نباشد و خودش هم چيزهايي براي عرضه داشته باشد.
از داستان بازی گرفته تا نحوه استفاده تکنیک‌های گرافیکی و حتی موسیقی، حجم گسترده‌اي از تغییرات را به‌نمايش می‌گذارد. اگر نسخه‌های قبلی را بازی کرده باشید حتما با کاراکتر مامور بلازکوویچ آشنا هستید؛ جاسوسی کم‌حرف که به عمل کردن اعتقاد بیشتری دارد و ترجیح می‌دهد خودش را درگیر هیچ داستانی نکند. اما بلازکوویچ این داستان، 180 درجه با آنچه می‌شناسیم متفاوت است. وی وارد مسائل احساسی می‌شود، بیش از پیش صحبت می‌کند و در کل بسيار متفاوت ظاهر مي‌شود. روایت و خط داستانی The New Order قطعا یکی از مسائل شگفتی‌ساز برای طرفداران قدیمی این سری محسوب می‌شود و اگر نخواهید نسبت به این احساس‌گرایی‌های بلازکوویچ واکنش نشان دهید، مسلما آن را نکته‌ای مثبت برای سری ولفنشتاین در نظر خواهید گرفت.
اما بگذارید صادقانه بگوییم که لذت‌بخش‌ترین چیزی که می‌توانید در این بازی تجربه کنید، تیراندازی و کشتن است. سیستم گان‌پلی و شوتینگ بازی به طرز خارق‌العاده‌ای دوست‌داشتنی و اعتيادآور است. شما می‌توانید هم به‌صورت مخفیانه وارد عمل شوید و هم با سر‌وصدا به دل دشمن بروید و تک‌تک‌شان را نابود کنید، اما با چنین سیستم گان‌پلی جذابی که کشتن را از هر زمان دیگری لذت‌بخش‌تر کرده، چرا مخفیانه عمل کنیم؟ به‌خصوص زمانی که موسیقی‌های متفاوت و تاثیرگذار بازی به کمک این احساس شما می‌آیند.
تنها مشکل عمده بازی حجم بالای گرافیکی و البته کیفیت پایین بسیاری از بافت‌ها است که مشکل اصلی موتور id Tech 5 محسوب می‌شود و بدون حضور جان کارمک بزرگ انتظار نمی‌رفت که این مشکلات برطرف شده باشند. با وجود اینکه بازی بیش از 40 گیگابایت حجم دارد، اما در بازی با بافت‌هایی رو‌به‌رو می‌شوید که عملا از این سازندگان بعید به‌نظر می‌رسید، ولی به‌نظر مي‌رسد كه مشکل اصلی، موتوری باشد که بازی بر پایه‌ آن بنا شده است.
غیر از این مشکلات ساده که می‌توان از آنها صرف‌نظر کرد، Wolfenstein: The New Order می‌تواند تقریبا 10 ساعت هیجان ناب را به شما ارائه کند که نمونه آن را چند ماه است تجربه نکرده‌ایم.


مطالب مرتبط
نظرات کاربران

ارسال نظر در مورد این مطلب:
نام شما : *
آدرس ایمیل : *
متن نظر : *
کد امنیتی :
Refresh Code

لطفا عبارت درج شده در تصویر بالا را در کادر زیر بنویسید

*
 


کليه حقوق اين سایت متعلق به ICTNEWS است.
انتشار مطالب با ذکر منبع و لینک به سایت مجاز است.
تماس با ما: 88946450  فرم تماس با ما
این پرتال قدرت گرفته از :
سیستم مدیریت پرتال و خبرگزاری دیاسافت
ارتباط با ما : 1000030200