http://www.ictnews.ir/
http://ictnews.ir
آرشیوی
مدرک خریدنی به‌سختی می‌تواند یک مدرک باشد
مدرک خریدنی به‌سختی می‌تواند یک مدرک باشد

جواهر لعل نهرو، اولین نخست‌وزیر هندوستان به ملت خود هدیه‌ای درخشان و ارزشمند داد. او پنج دانشگاه در سطح بین‌المللی در هند تاسیس کرد؛ موسسات علمی-فناوری هند (the Indian Institutes of Technology). این دانشگاه‌ها توانایی و قدرت تحصیلات عالیه را ثابت کردند. بسیاری از دانش‌آموختگان این موسسات به ایالات متحده مهاجرت کردند؛ جایی که نقش‌های مهمی را در رونق گرفتن سیلیکون ولی (Silicon Valley) و به‌وجود آمدن و قدرتمندشدن شرکت‌های ارايه‌کننده فناوری‌های برتر (high-tech firms) هندی مانند اینفوسیس (Infosys) بازی کردند، ولی هنوز فقط 65 درصد از افراد بالغ در هند باسواد هستند.

دانشگاه‌های هند در سطح بالایی قرار دارند، اما در مراحل ابتدایی با مشکلات زیادی روبه‌رو هستند. علت چیست؟ از آنجایی که طبقه مرفه در جامعه هند برای فرزندان جوان خود مربیان خصوصی استخدام می‌کند، همواره این فشار را بر مقامات رسمی آورده‌اند که تمرکز آموزشی بیشتر بر دوره دبیرستان باشد تا دوره ابتدایی. در همین حال، بسیاری از مردم هند برای معلم شدن در سطوح ابتدایی در تلاش و رقابت هستند؛ زیرا در هند شغل مناسبي است، حقوق خوبی دارد و ساعات کاری بهتر. یک معلم در یک مدرسه متوسط دولتی فقط 75 درصد از اوقات سر کلاس حاضر می‌شود، حتی بعضی از آنها این میزان حضور هم ندارند و با این کار 5/22 درصد از بودجه آموزشی کشور را هدر می‌دهند.
معلم‌ها جزو کارمندان دولت هستند و بر طبق ماده 311 قانون اساسی هند کسر مقام کردن آنها تقریبا غیرممکن است و امکان اخراج‌شان بعید به‌نظر می‌رسد. از این رو آموزش ابتدایی در هند اشكال دارد و بسیاری از دانش‌آموزان به جای اینکه به مقطع بعدی راه یابند، به جامعه باز می‌گردند. هر یک دلاری که در آموزش و پرورش سرمایه‌گذاری شود، باعث می‌شود مردم بیشتر باسواد شوند، آگاهی بیشتری نسبت به خطراتی که سلامتی‌شان را تهدید می‌کند کسب ‌کنند و تولید بیشتری خواهند داشت.
در جای دیگر، فساد آشکار است. کم‌سواد‌ترین مکان روی کره زمین آفریقای غربی است، میزان سواد بزرگ‌سالان در بورکینافاسو 6/23 درصد، در نیجر 7/28 درصد و در کشور مالی 0/24 درصد است. این کشورها مانند بخش جامانده‌ای از دیگر نقاط این سیاره هستند. در سال 2010، موسسه شفافیت بین‌المللی (Transparency‌ International) تحقیقی را در مورد هفت کشور آفریقایی نیجر، سنگال، اوگاندا، سیرالئون، غنا، مراکش و ماداگاسکار انجام داد و طبق آن روشن شد که 44 درصد از والدین برای ثبت‌نام فرزندان خود در مدرسه به پرداخت رشوه مجبور شده‌اند.
پرداخت رشوه به دانشگاه‌ها هم کشیده شده است. در تاجیکستان، در برخی موارد دانشجویان مجبور به پرداخت تا 2000 دلار برای ورود به کالج می‌شوند و بعضی خانواده‌ها مجبور به فروش دام‌های خود برای تهیه کردن این پول هستند. در ترکمنستان این رشوه‌ها اسم‌گذاری هم شده‌اند و به آن elaklyk به معنی «پرداخت برای تشکر» می‌گویند. در آسیای مرکزی برخی اساتید دانشگاه نیز از 500 دلار تا 900 دلار رشوه می‌گیرند و به آن stavki می‌گویند. از این رو، برخی از دانشجویان، حتی در رشته‌های پزشکی، زحمت حاضر شدن سر کلاس را به خود نمی‌دهند. در اوکراین 56 درصد از دانش‌آموزان برای ورود به مدرسه رشوه داده‌اند. چنین فسادی فقط به‌صورت پدیده در آسیاي مرکزی نیست، بلکه در پرو، بنگلادش و هر‌ کشوری که پیشرفت کمتری داشته باشد، وجود دارد.
از آنجایی که رشوه حضور آلوده‌کننده‌ موثری داشته، مدرک خریدنی به‌سختی می‌تواند یک مدرک باشد. با حضور فناوری موبایلی این نوع تجارت‌ها پنهان نمی‌مانند و دست فعالان رو می‌شود و دانشجویان، چه در مالی باشند یا در لیما نه‌تنها مدرک مي‌گيرند، بلکه بهتر و غنی‌تر آموزش می‌بینند. وقتی یک اتاقک سقف حلبی کتابخانه شود، شما می‌توانید مدرک بامعنی‌تر و معتبرتری از طریق تبلت به‌دست آورید تا از کلاس درس، و دانشگاه‌ها مجبور می‌شوند سختگیری بیشتری نسبت به کنترل رشوه به خرج دهند.
آموزش و پرورش معمولا موجب از بین رفتن فساد می‌شود. به‌عنوان مثال، ایالات متحده در طول قرن نوزدهم در فساد غوطه‌ور بود. مردم شهر به الطاف کارچاق‌کن‌های سیاسی امید داشتند که به‌واسطه آن به شغل یا تجارتی دست یابند و به ‌جاي آن از افراد چاق و مرفهی مانند ویلیام مگیر (‌که در مسايل مالی، سیاستمداری بدنام بود) (William Magaer) معروف به «ريیس» برای اداره شهر حمایت می‌‌کردند، اما مردم با آموزش‌دیده‌تر شدن، راحت‌تر کار پیدا کردند و در انتهای قرن نوزدهم علیه فساد شروع به فعالیت‌های سازمان‌دهی شده کردند و این حرکت را «جنبش ترقی‌خواه» (Progressive movment) نام گذاشتند.
این اتفاق از آن دسته واکنش‌هایی است که در شرایط بحرانی‌تر در تونس و مصر، یعنی دو کشوری در آفریقا که بالاترین سطح سواد را دارند، رخ داده است. چنین سناریو‌هایی باز هم رخ خواهند داد، زیرا فناوری موبایلی در اختیار همه است؛ حتی بی‌سوادان. مجله‌ای که خودش را می‌خواند برای مسافران چیز جدید و خاصی نیست.
با استفاده از فناوری‌های ترجمه و متن به گفتار، یک شهروند مدرسه نرفته بولیویایی به همان سرعت می‌تواند مقاله روز‌نامه نیویورکر (New Yorker) بخواند که یک استاد دانشگاه در کمبریج می‌تواند. آنها و فرزندان آنها مسیر اطلاعات مدرن را کشف خواهند کرد.
مرحله بعدی سواد است. حدود یک میلیارد نفر بدون اینکه بتوانند یک پاراگراف ساده را بخوانند، پا به قرن بیست و یکم گذاشتند. باز هم تکرار می‌کنم که تبلت بهتر از «تدریس در خانه» است. روش‌های قدیمی تدریس کند و پرهزینه است. این روش‌ها به معلم، کاغذ، کتاب‌ و کلاسی که دانش‌آموزان در ساعاتی مشخص جمع شوند، نیاز دارد. بزرگسالان ممکن است به علت ساعات کاری نتوانند سر کلاس حاضر شوند و در بسیاری نقاط کودکان در طول روز روی زمین کار می‌کنند، اما با استفاده از فناوری موبایلی، هزینه‌ها کاهش می‌یابند، دسترسی وسیع‌تر می‌شود و تربیت ارتقا می‌یابد.
گجت‌های موبایلی هم‌اکنون در سراسر کشور‌های در حال توسعه پخش شده‌اند و نیازی نیست که کاربران برای استفاده از آنها حتما باسواد باشند؛ تنها کاری که باید انجام دهند این است که آیکون‌های درست را لمس کنند و هر زمان که خواستند درس بخوانند. اگر کودکان در شمال برزیل کار مي‌کنند و نمی‌توانند به مدرسه بروند، ولی هنوز می‌توانند خواندن و نوشتن را عصرها یاد بگیرند. به علاوه، هر چقدر استفاده از تبلت توسعه یابد، زنان نیز باسوادتر می‌شوند. در همه کشورهای در حال توسعه، زنان نسبت به مردان کم‌سوادترند، اما با سقوط قیمت‌ها آنها برای خود گجت موبایلی می‌خرند و بیشتر در دنیای مکتوب خبره می‌شوند.


مطالب مرتبط
نظرات کاربران

ارسال نظر در مورد این مطلب:
نام شما : *
آدرس ایمیل : *
متن نظر : *
کد امنیتی :
Refresh Code

لطفا عبارت درج شده در تصویر بالا را در کادر زیر بنویسید

*
 


کليه حقوق اين سایت متعلق به ICTNEWS است.
انتشار مطالب با ذکر منبع و لینک به سایت مجاز است.
تماس با ما: 88946450  فرم تماس با ما
این پرتال قدرت گرفته از :
سیستم مدیریت پرتال و خبرگزاری دیاسافت
ارتباط با ما : 1000030200